« Vorige

Donkere wolken, verdriet en een hoofd vol vragen

Het zal je maar gebeuren: Je bent ineens afhankelijk van zorg, maar je kan zelf niet of moeilijk beslissingen nemen over hetgeen de arts met je bespreekt want je zit in een emotionele achtbaan en het stormt in je hoofd. Je woont (tijdelijk) in een verpleeghuis en je hebt niemand in de buurt die je kan helpen om het gesprek aan te gaan met arts en verpleging. Of de kinderen wonen ver weg en willen dat er iemand in de omgeving van vader of moeder is die met hen mee kan gaan naar de arts om het gesprek aan te gaan.
Je zit met je handen in je haar omdat je zelf geen verstand van zaken hebt met zorggesprekken en medische termen.
Wat moet je dan? Wat is er mogelijk?
Ik zou u graag van dienst zijn om u in deze moeilijke periode ter zijde te staan.
Geschreven op: 21-08-2020